ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΤΑΜΕΛΟΣ: Ο σεμνός και ονειροπόλος της εξέγερσης

Ο Κυριάκος Σταμέλος την Τετάρτη 17 Απριλίου 2018 μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό άφησε την τελευταία του πνοή στο Γ. Γεννηματάς. Γεννημένος το 1953 πέθανε μόλις στα 65 του.
(Η κηδεία έγινε δημοσία δαπάνη το Σάββατο 21 Απρίλη 2018)
Ο σπουδαστής πολυτεχνείου Σταμέλος υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ψηλός, όμορφος, ονειροπόλος και κυρίως σεμνός. Με τη σεμνότητα και τη συστολή ενός μικρού παιδιού. Στην αυλή του πολυτεχνείου τα χρόνια 72-73 (ο ίδιος μόλις 19-20 ετών) ήταν ο αγαπημένος των μεγαλύτερων σπουδαστών και λατρεμένος όλων των φοιτητριών.
Αλλά στις κρίσιμες στιγμές του αντιδικτατορικού αγώνα, μικρές και μεγάλες, μεταμορφωνόταν σε ηγετική μορφή. Στον ηγέτη που δεν έλειψε από καμία μικρή ή μεγάλη εξέγερση. Πάντα παρών στην πρώτη γραμμή.
Πρωτοστάτησε στην αποχή που ξεκίνησε αρχές Φλεβάρη του 1973, με αίτημα την κατάργηση των διορισμένων διοικήσεων και τις ελεύθερες φοιτητικές εκλογές.
Στην πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου (14 Φλεβάρη 1973) ήταν πάλι μπροστά. Στις 14 Φλεβάρη η χούντα παραβίασε για πρώτη φορά το πανεπιστημιακό άσυλο. Η αστυνομία μπήκε μέσα, το Πολυτεχνείο εκκενώθηκε και συνελήφθησαν δεκάδες. Από αυτούς 11 παραπέμφθηκαν σε δίκη. Στη «δίκη των 11 φοιτητών».
(Στις 21 Φλεβάρη με τη δημοσίευση του νόμου 1347 που επέβαλε τη διακοπή της αναβολής και τη στράτευση ξεκίνησε και η κατάληψη της Νομικής)
Μετά τη δίκη ο Σταμέλος στρατεύτηκε με το κύμα των 120 περίπου στρατεύσεων του Φλεβάρη.
Όταν με το άνοιγμα Μαρκεζίνη στις12 Νοέμβρη του ‘73 οι στρατευμένοι άρχισαν να επιστρέφουν, ο Κυριάκος, με τα στρατιωτικά ακόμη, βρέθηκε στο κέντρο του νέου ξεσηκωμού, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Στην κορυφαία στιγμή της αντιδικτατορικής πάλης, τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη, ήταν πάλι ηγέτης. Εκπροσωπώντας εξεγερμένους και Συντονιστική Επιτροπή, κρατώντας το πουκάμισό του λευκή σημαία διαπραγματεύτηκε μιαν αναίμακτη αποχώρησή.

Μετά την εκκένωση του πολυτεχνείου, μέσα στην παγερή νύχτα,  ήρεμος και προετοιμασμένος  περίμενε τη σύλληψή του. Κρατήθηκε για πολλές μέρες στο ΕΑΤ- ΕΣΑ. Πέρασε φρικτά βασανιστήρια που τον σημάδεψαν και τον συνόδεψαν σε όλη του τη ζωή.

Στη Μεταπολίτευση δεν ασχολήθηκε με τα κόμματα και την τρέχουσα πολιτική. Δεν διεκδίκησε και δεν πήρε καμιά πολιτική ή διοικητική θέση, δεν διορίστηκε καν στο δημόσιο. Και εδώ έκανε τη δική του εξέγερση: Έφυγε για τη Μέση Ανατολή να εργαστεί στα εργοτάξια ως μηχανικός. Ταυτόχρονα έκανε οικογένεια, και απέκτησε δύο κόρες.
Γι αυτό δικαίως χαρακτηρίζεται εμβληματικός. Πέρα από ζωντανό σύμβολο του φοιτητικού κινήματος και του Πολυτεχνείου, με τη μετέπειτα στάση του αντιπροσωπεύει  την απόλυτα ηθική στάση: Αυτήν του ανιδιοτελούς αγωνιστή.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε συστηματικά με την τέχνη.
Έπαιζε μουσικά όργανα και συνέθεσε τραγούδια. Φιλοτέχνησε αρκετούς ζωγραφικούς πίνακες. Αλλά η αγαπημένη του τέχνη υπήρξε η ποίηση. Από το 1992 μέχρι το 2016 εξέδωσε 5 ποιητικές συλλογές (Ο δήμιος, 2016, Γαβριηλίδης, Μέγας Δυτικός, 2015 Ύψιλον, Γραφή δεύτερη, 2008, Ύψιλον, She, of Zante, 1994 Ίκαρος, Ad absinthium, 1992 Νεφέλη).

Για την ποίησή του ο Χ. Γιαννακόπουλος  σημειώνει  πως ο Σταμέλος  «έχει γράψει και την πιο ιδιότυπη ποιητική συλλογή της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο φτάνει στα χέρια του αναγνώστη μέσα σε έναν λευκό ταχυδρομικό φάκελο σχήματος Α4 όπου περιέχεται το ποίημα μοιρασμένο σε «Γλωσσικά Σώματα», το πρώτο μάλιστα από τα οποία είναι μια μεγάλη αφίσα, ενώ το τέταρτο είναι ένας κατάλογος με όλες τις λέξεις που συνθέτουν το ποίημα βαλμένες σε αλφαβητική σειρά.
(https://charalamposgiannakopoulos.com)

Ο κριτικός Αλέξης Ζήρας σε  σημείωμά του στην εφημερίδα ΑΥΓΗ (11-2-2018)
εντάσσει το Σταμέλο στην παρέα Ηλία Λάγιου (1958-2005) και Γιώργου Κοροπούλη. Τα κοινά τους στοιχεία είναι η ποιητική ρήξη -ανατροπή και η αντίθεσή τους απέναντι την μονοκρατορία του ελεύθερου και ανομοιοκατάληκτου στίχου.

Για την ποίηση του Σταμέλου γράφει:
Η σχέση του Σταμέλου με την ποίηση είναι απολύτως οργανική, απολύτως βιωματική• όπως όλοι οι πλάνητες του κόσμου, έτσι κι αυτός σαρκάζει λυσσαλέα τη ζωή, από έρωτα και πάθος.
(http://avgi-anagnoseis.blogspot.gr/2018/02/blog-post_71.html)

Να, κάποια δείγματα της ποιητικής του από την ποιητική συλλογή, ο Δήμιος (2016) :
Ακούστε με, φίλοι μου αγαπημένοι
κι εσείς νταλικάδες στη νύχτα χαμένοι
υπάρχει κάτι που μας περιμένει
να το γευτούμε ή να χαθούμε. (σ.16)

Ξέρω να τρω’, να γαμώ, να κρεμώ
να δένω καλά τη θηλιά στο λαιμό
γύρ’ απ’ τον τάφο μου ’λαφροπατώ
δεν είναι και λίγο. (σ.18)

Ο Κυριάκος Σταμέλος πορεύτηκε σε μόνιμη ρήξη με τα τρέχοντα, με τα καθιερωμένα της κάθε εποχής. Σε κάθε φάση της ζωής του και σε κάθε αναμέτρηση με τη συγκυρία πάντα βρέθηκε στη μεριά της εξέγερσης: στα φοιτητικά του χρόνια, στην επαγγελματική του πορεία, στην αγαπημένη του ποίηση.
Χωρίς να ενδιαφέρεται τι θα «χάσει» και τι θα «κερδίσει». Και σήμερα, οι πολλοί φίλοι του και παλιοί συναγωνιστές του, μάταια αναρωτιόμαστε αν, ο Κυριάκος φεύγοντας αισθανόταν «χαμένος» ή «κερδισμένος» στις πολλές αναμετρήσεις του.

Φωτογραφίες από τη Δίκη των 11 Σπουδαστών. (Από το αρχείο του Β. Χριστόπουλου)

Οι 11 σπουδαστές (από αριστερά):   Α’ σειρά: Παρασκευάς Βάγιας, Σέργιος Δημακόπουλος, Μάκης Μπαλαούρας, Κυριάκος Σταμέλος. Β΄σειρά: Βλάσης Λιαροκάπης, Ηλίας Κατωπόδης, Βασίλης Χριστόπουλος, Σάκης Παπαθεοδώρου. Γ’ σειρά: Αλκιβιάδης Πρέπης, Μάνος Τζανετής και Δημήτρης  Αρχοντής.

 

Advertisement

One thought on “ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΤΑΜΕΛΟΣ: Ο σεμνός και ονειροπόλος της εξέγερσης”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: