ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, οι πρόσφυγες και η μέρα ποίησης – 21 Μάρτη 2016

ΣΥΡΟΙ ImageHandlerΣτην κεντρική εκδήλωση της Αθήνας στη Στοά του Βιβλίου (21-3-2016) με θέμα Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες, προαναγγέλθηκε και η συμμετοχή της Κικής Δημουλά. Η δημοφιλής ποιήτρια και ακαδημαϊκός απάντησε με μια επιστολή που δημοσιεύτηκε αποκλειστικά στα ΝΕΑ (Νσυν):

Η Επιστολή:
Παρακαλώ να φιλοξενήσετε μια εξήγηση που δεν μου ζητήθηκε
από κανέναν, αλλά την οφείλω στην απόλυτη αλήθεια της.
Αναφέρομαι στον εορτασμό της ποίησης, όπως έχει καθιερωθεί
για την 21η Μαρτίου σε συνδυασμό με την πρώτη μέρα της Άνοιξης.
Πάντα δεν έβρισκα νόημα σ’ αυτόν τον εορτασμό, καθώς η ίδια η ποίηση περισσότερο αγωνιά μη γνωρίζοντας και η ίδια τι ακριβώς είναι
και τι την περιμένει, παρά γιορτάζει.
Το πολύ να χαμογελάσει ντροπαλά, αν γράψει κάποιο στίχο
ευσεβή προς την καλή τυχαιότητά του.
Φέτος, έγινε ακόμα πιο αρνητική προς αυτόν τον εορτασμό
καθώς πήρε διαστάσεις φιλανθρωπίας. Και χωρίς να ερωτηθώ,
βρέθηκα να είμαι χορηγός πνευματικής διεξόδου
προς το συνταρακτικό αδιέξοδο επιβίωσης
που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες.
Και αρνήθηκα, από καθαρό σεβασμό προς την εξοντωτική περιπέτειά τους,
να τους φιλέψω ποίημά μου, το οποίο μάλιστα δεν μπορούν να γευτούν
διότι είναι φτιαγμένο με άνοστη ξένη γλώσσα.
Σ’ αυτή την περίπτωση πιστεύω ότι η ποίηση,
χορτάτη από ρεμβασμό και από θρεπτική μελαγχολία,
είναι προσβλητική αν προσφερθεί σε μια άστεγη
και πεινασμένη πραγματικότητα.
Αν δεχθείτε να δώσετε άσυλο σ’ αυτήν την απολογία μου,
θα έχετε τιμήσει πιο πολύ τους πρόσφυγες παρά τις ευαισθησίες μου.
Ευχαριστώ, Κική Δημουλά.

Αναρτούμε την  εξαιρετική επιστολή (και επιτυχημένη παρέμβαση) της ποιήτριας στην παγκόσμια μέρα ποίησης (και στην προσφυγιά) προκειμένου ο κάθε ένας που την αναζητήσει  (μέσω internet) να μπορεί να τη  διαβάσει.
Δεν μπορέσαμε, όμως, να μη θυμηθούμε μια άλλη τοποθέτηση της Δημουλά, λιγότερο επιτυχημένη, σε μια άλλη βέβαια εποχή.

Μάιος 2013 (των Βαϊων).  Σε ένα πρωινό περίπατο-ξενάγηση στην Κυψέλη που οργάνωσαν οι Atenistas με στάσεις και διηγήσεις σε γνωστά τοποσταθερά της συνοικίας, ο περίπατος κατέληξε στο 21ο Δημοτικό Σχολείο της Κυψέλης.
Εκεί η αγαπημένη ποιήτρια ξέχασε την ποιητική της ιδιότητα (και μάλιστα ότι είναι η κορυφαία μας  ποιήτρια)  και μίλησε σαν κάποια ηλικιωμένη κυρία του Αγίου Παντελεήμονα.
Κατά αυτόπτες μάρτυρες, είπε, ότι δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της (εφ. Συντακτών).
Κατά την εφημερίδα Τα ΝΕΑ και σύμφωνα με την απομαγνητοφώνηση της ομιλίας της είπε:
Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο. Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Πυθίας 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα… Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι. Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές. Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι…

Οι απόψεις της ποιήτριας είχαν ξεσηκώσει μια μικρή θύελλα αντιδράσεων αλλά και κύματα υποστήριξης.
Ας σκεφτούμε τι σήμαινε πολιτικά ο Μάιος 2013: Ήταν η εποχή που την προσφυγική πολιτική  χαρακτήριζαν  η λογική του διωγμού, τα Κλειστά Κέντρα κράτησης (στρατόπεδα συγκέντρωσης), ο φράκτης του Έβρου, οι αυθαίρετοι καταυλισμοί (όπως της Πάτρας), ο Άγιος Παντελεήμονας, η φοβική προπαγάνδα για υγειονομικές βόμβες του Λομβέρδου, οι επιχειρήσεις σκούπα του Δένδια, οι Υπηρεσίες ασύλου που δεν λειτουργούσαν και γενικά η δράση και η ρητορική της Χρυσής Αυγής (μας πιάνουν τις θέσεις στα νοσοκομεία, είναι υπεύθυνοι για την ανεργία κλπ).
Σήμερα το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό. Εκτός από την καταλυτική τραγωδία της προσφυγιάς , τον πολιτικό τόνο δίνει η κυβέρνηση του Σύριζα και ο Μουζάλας.
Παρά τα κάποια σημεία ρατσισμού (εμπρηστικές επιθέσεις σε υπό διαμόρφωση κέντρα στα Γιαννιτσά, γουρουνοκεφαλές σε Σχιστό και Σκύδρα, το όργωμα του Αεροδιάδρομου Αξιού που προοριζόταν για χώρος φιλοξενίας) όλα δείχνουν πως ο ρατσισμός αν και καραδοκεί, έχει υποχωρήσει. Σήμερα παρά τα προβλήματα τεχνικής διαχείρισης που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση (με τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας της 18ης Μαρτίου και τα κλειστά σύνορα),  ένα τεράστιο κύμα  αλληλεγγύης δονεί την ελληνική κοινωνία.
Και όλοι, είτε συμμετέχουμε σε ημέρες ποίησης είτε όχι, μιλάμε με σεβασμό για τους πρόσφυγες και το δράμα τους.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: